کجایی ای امامم ای غریبم

چرا روی تو را هرگز ندیدم

گمانم دیده هایم بی نصیب است

مثال دردمندی بی طبیب است

چرا امشب دلم مولا گرفته

مثال بی نوا ماتم گرفته

بیا امشب به حال من نظر کن

شب غم گشته ی من را سحر کن

دیگر نامت بیامد بر زبانم

یقین دانم عزیز مهربانم

به دل انداختی جانم فدایت

عنایت داشتی جانم فدایت

من آخر لایق لطفت نبودم

و حتی لایق جودت نبودم

ولی کردی به من آقا عنایت

به مسکینی کنی اینجا کرامت

که گوید بیتی از مدح وثنایت

و دارد انتظار یک دعایت

زینب صالحی، پایه اول

خاطره ی زیارت هویزه (مزار شهید علم الهدی)

وقتی به یاد تو می افتم به یاد آن مزار پاک می افتم که در کنارش جانم آرام گرفت و پرنده ی دلم پرواز کرد دلم بی قراریش را نشانم می دهد گویی دیگر جان در این بدن یارای ماندن را ندارد گویی دوباره هوای پریدن در سر دارد انگار که خود، دست جانم را می فشاری تا ببری به بیکران آسمان.

انگار که جان از جنس تو است و تو از جنس خدایی، نمی دانم چگونه آن

ادامه »

وقتی به یاد تو می افتم

وقتی به یاد تو می افتم، نه، نه تنها تو، وقتی به یاد چشمان خسته ات، وقتی به یاد غربت غریبانه ات، وقتی به یاد قلب مالامال از عشقت به خدا می افتم، دلم می لرزد آری در آن هنگامه ای که نقش زیبای قامتت در یادم می آید دلم می لرزد، دلم می لرزد از پاکی خون سرخت، از عطر گلهای یاس که غرق پیکرت گشته اند، با من بگو از آن دمی که تنها تو بودی و خدای تو در میان لشکری از سنگ که نامشان دل بود، با من بگو از خلوت های تنهائیت، با من بگو از سجده های طولانیت، با من بگو از دردهای سینه ات، با من بگو از چه سربند یا زهرا می بستی؟! با من بگو از سرّ جمله ات که می گفتی: می روم تا انتقام صورت نیلی بگیرم!

ادامه »

خواهرم! تو که در مجالس روضه ی حضرت زهرا سلام الله علیها آرزو می کردی که ای کاش آن زمان بودی و پشت در نیم سوخته و در کوچه های مدینه، زهرای مرضیه سلام الله علیها را یاری می کردی. تو که در مجالس روضه امام حسین علیه السلام، با ریختن اشک فریاد بر می آوردی که ای کاش در کربلا بودم و یاری از زینب کبری سلام الله علیها می کردم. برخیز و به هوش باش که همان لحظه فرا رسیده است. اکنون به گفته ی خود جامه ی عمل بپوشان و درنگ مکن که یک لحظه درنگ دیر است. بدان که زهرا سلام الله علیها پشت در قرار گرفت اما اجازه نداد که چادر از سرش کنار رود.

ادامه »

روی تابلویی جمله ی زیبایی حک شده بود:

«ای زن به تو از فاطمه این گونه خطاب است

ارزنده ترین زینت زن حفظ حجاب است»

این جمله مرا یاد رزمنده ای کم سن و سال ولی با غیرت انداخت که در تلویزیون (چندین سال پیش) در اسارت برای زن بی حجابی خواند و به او گفت: « تا حجاب نداشته باشی با تو مصاحبه نمی کنم»؟

مدتی است سخت ذهنم مشغول است که این گونه غیرت ها کجاست؟

چرا مردان جامعه ی ما دیگر مثل آن جوان فکر نمی کنند؟

ادامه »

سلام برادر عزیزم.

وقتی به یادت می افتم ، احساس می کنم دلم برای تمام مهربانی ها، صلح  وصفا و پاکی طینتت تنگ می شود و احساس می کنم کاش بودی تا در سختی های زندگی به تو تکیه کنم می دانم که به ظاهر نیستی اما همیشه در کنارم هستی و لی عیب کار در این است که خیلی ها تو را فراموش کرده اند و به راحتی پا روی عقاید و اعتقاداتمان می گذارند، به راحتی با احساساتمان بازی می کنند، نمی دانم گاهی حتی در انسانیت و آدم بودنشان شک می کنم آخر آن ها نیز فرزندان همین مرز و بوم هستند و از تمام امکاناتش استفاده می نمایند ولی به آسانی دل می شکنند و آن هم نه یک دل بلکه ، خیلی دل ها را به درد می آوردند، دل صاحب عصر و زمان علیه السلام را، دل ولی فقیه مان را ، دل شما و … . کاش شما بودید یا حداقل مردم خود را به نفهمی نمی زند که با خون سرخ شما تمام یا بیشتر چرخ های پیشرفت کشورمان می چرخد یا اگر خودتان بودید

ادامه »

شهید با من می گوید خواهرم، انسان را باید به انسانیت شناخت و چهره اش را به نور و زبانش را به صداقت و لباسش را به تقوا و لبخند ملیح و دستانش را به گرمی قنوت و چشمانش را به آبشار اشک و پاهایش را به گام های بلند معنویت و سینه اش را به خزانه ی عشق توحیدی و قلبش را به کلبه صفا و تپش قلبش را به زمزمه ی یاالله یا رحمن و یاغفار. پس بیائید پاک همچون انسان زندگی کنیم و بمیرید چنان که پاک آفریده شدید.

پس چه شده است؟ ما رفتیم تا شما و نسل های آینده خوب زندگی کنید، مسلمان و شیعه ی علی علیه السلام باشید و پا جای پای ما بگذارید و رهرو راه ما باشید؛ ما رفتیم تا علی زمان تنها نماند؛

ادامه »

تو با منی خدای من

همدم آشنای من

جدا نشو تو مهربان

شاهد گریه های من

زمزمه های من شده

خدای من خدای من

تو مظهر اجابتی

به ساحل دعای من

رها کنی اگر مرا

فنا شوم خدای من

نرانی از درت مرا

بخاطر جفای من

شعله زند به قلب من

رحمتت ای خدای من

اگر به آسمان شود

وسعت واژه های من

مدح و ثنای تو کجا

توانم ای خدای من

زینب صالحی، پایه اول

حضرت زهرا سلام الله علیها

من اصعد الی الله خالص عبادته اهبط الله عزوجل الیه افضل مصلحته؛
 کسی که عبادت های خالصانه خود را به سوی خدا فرستد، پروردگار بزرگ برترین مصلحت را به سویش فرو خواهد فرستاد.

بحار الانوار، ج 70، ص 249

امیرالمؤمنین علیه السلام درباره ی دوران کودکی خود و همراه بودن با پیامبر صل الله علیه و آله و سلم چنین می فرمایند: به هنگام کودکی، پیامبر صل الله علیه و آله  مرا به دامان می گرفت، و به سینه می چسباند. غذا را می جوید و به دهانم می گذارد. از بوی خوش خویش به مشام جانم می بویانید. او در گفتارم دروغ و در کردارم اشتباه و نادانی نیافت. خداوند پیامبر صل الله علیه و آله وسلم را از هنگام شیرخوارگی با بزرگترین فرشتگان همراه کرد، تا شبانه روز او را در راه بزرگواری ها و نیک های جهان رهنمون باشد. من نیز از پیامبر صل الله علیها و آله و سلم پیروی می کردم. چنانکه کودک شیرخواری از مادر فرمان می برد و ار کردارهای او پیروی می کند. هر سال به کوه را می رفت، و در این هنگام هیچ کس جز من او را نمی دید.

———

نهج البلاغه، خطبه قاصعة